Omdat ik vroeger een negatief zelfbeeld had, zocht ik altijd de bevestiging bij een ander. En dan vooral bij andere mannen. Als een man mij aandacht gaf dan deed ik alles voor hem. Ik was een echte pleaser. Helemaal als ik tegen mensen op keek. Ik deed alles om hen tevreden te houden, ging vooral niet met hen in discussie en paste mij altijd aan hen aan. Ik stelde mij erg onderdanig en nederig op en cijferde mezelf compleet weg. Ik denk als ik Mr Grey van “Fifty Shades Grey” destijds was tegengekomen, ik net als Anastacia zo voor hem gevallen was. (-: Vroeger viel ik meer op uiterlijk, inmiddels ben ik erachter dan innerlijk veel belangrijker is. Zo las ik in het boek ”Dingen die je alleen ziet als je er de tijd voor neemt” van Haemin Sunim; Het eind van een sushi-rol, waar de vulling uitsteekt, is vaak lekkerder dan een mooi stukje uit het midden. Oftewel; Iemand die er gladjes en er goed uit ziet, kan koud en afstandelijk overkomen terwijl een doorsnee persoon zonder uiterlijk vertoon echter en aantrekkelijker is en zo is het. Dat heb ik in levende wijze ondervonden. Al moet ik wel toegeven dat ik wel gevallen ben voor de helder blauwe ogen van mijn man, dus toch een beetje uiterlijk, maar het is zijn innerlijk waardoor ik zoveel van hem hou. We zijn wel echt elkaars tegenpolen, vroeger vond ik dat vervelend maar nu zie ik het als een plus, want wat ik te weinig heb, heeft hij te veel en wat ik te veel heb, heeft hij te weinig dus we vullen elkaar weer mooi aan. We botsen af en toe ook flink, helemaal in deze tijd, maar weten toch elke keer weer de weg naar elkaar terug te vinden. Hij is hij en ik ben ik. De een is niet meer of beter dan de ander, maar anders. Nu ik mezelf volledig geaccepteerd heb, kan ik hem ook accepteren zoals hij is. Zoals Harry Jekkers het zong in zijn lied ”ik hou van mij” ; ik hou van jou is niet de sleutel tot de ander, maar ik hou van mij al klinkt het bot en slecht, want wie van zichzelf houdt, die geeft pas echt iets kostbaars als hij ik hou van jou tegen een ander zegt. Voor ik mezelf volledig heb kunnen liefhebben ,ben ik door heel wat processen gegaan en heb ik heel wat levenslessen moeten leren, maar nu ben ik wie ik wil zijn en dat is MEZELF. Ik koester dan ook geen wrok maar zie die mannen door wie ik mij heb laten gebruiken en misbruiken als vermomde leermeesters. Zij zijn tenslotte ook puur geboren, maar ergens onderweg is er net als bij mij iets mis gegaan. Het zijn beschadigde zielen net als ik. Ik heb hen en mezelf vergeven en kan nu weer vrolijk en vredig verder leven en ben eindelijk gelukkig met mezelf.