Het is een oorlog zonder wapens. Dat is mijn visie over wat er tot nu toe gebeurt in de wereld en in plaats van dat de egomannen ten strijde gaan, mogen wij vrouwen het deze keer gaan doen met aanvulling van mannen met vrouwelijke energie.
Dat is wat ik heel sterk voel. Waarom wij? Omdat wij gevoelige wezens zijn. Wij hebben de kracht om liefde en licht de wereld in te sturen, want dat is wat deze wereld nodig heeft. Ik dacht dat ik de wereld wel kon veranderen door met behulp van mijn poste mensen te vertellen wat ze moesten doen. Ik moet dan ook wel weer om mezelf lachen, Inge de kleine wereldverbeteraar. Inmiddels weet ik dat ik de wereld kan veranderen door gewoon te ZIJN. Ze zeggen tenslotte niets voor niets een betere wereld begint bij jezelf.
Om mijn vrouwelijke energie goed te laten stromen, heb ik het vele dragen van anderen losgelaten. Het dragen van andermans lijden, het opnemen van de ander zijn emoties, het daarin gaan meelijden en verplichting en verantwoording voelen voor de pijn en het lijden van de ander. Dit was voor mij een heel hardnekkig patroon en het heeft dan ook een hele tijd geduurd voordat ik die controle los kon laten. Een vriendschap met een jongeman, ( een beschadigde ziel net als ik) heeft mij die les uiteindelijk geleerd. Ik dacht nog, dit kan niet fout gaan, want hij valt net als ik op mannen, maar ik was even vergeten dat ik een enorme gever ben en het geven en nemen in deze vriendschap, was niet echt in balans. Ik gaf vooral en hij bewust of onbewust nam vooral. Ik verloor mezelf volledig in deze relatie en heb mij letterlijk en figuurlijk leeg gegeven en was compleet uitgeput. Dat was voor mij het keerpunt, heb de jongeman bedankt voor de les die hij mij gegeven had, heb de vriendschap beëindigd en ben met het laatste stukje oudzeer van mij aan de slag gegaan en ben nu weer terug bij mijn eigen mooie zelf. Ik heb het dragen los gelaten en sta weer in mijn kracht. Ik ben wie ik ben en mag zijn wie ik ben. Ik ben het waard om van te houden en het waard om hier te zijn.